เป็นเด็กไม่ง่าย
เด็กไทยยุคนี้หรือยุคปัจจุบัน มีลักษณะที่แตกต่างกับเด็กไทยยุคก่อนมากมาย อาทิเช่นขาดศีลธรรมและพฤติกรรมรักษาวัฒนธรรมของถิ่นกำเนิด อาจเพราะด้วยวิถึชีวิตที่เปลี่ยนไป การดูแลตัวเองอย่างโดดเดี่ยวที่มากขึ้น อุปกรณ์อำนวยความสะดวกในการสื่อสารในวิถีชีวิต และสิ่งต่างๆที่ยุคปัจจุบันมีเข้ามาให้เสพในชีวิตประจำวัน ล้วนเป็นสิ่งหล่อหลอมให้จิตใต้สำนึกของเด็กยุคนี้เปลี่ยนไป แตกต่าง กับเด็กยุคก่อนอย่างสิ้นเชิง การแสดงออกที่ชัดเจนที่ทำให้ผู้ใหญ่ในสังคมคิดเช่นนี้ ต้น ต้นคือ พฤติกรรมการไห้ว การอ่อนน้อมถ่อมตน น้ำใจที่มีต่อเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน ภาษาการสื่อสารที่เกิดขึ้นในยุคนี้ มักเป็นประโยคสั้นๆ ห้วนๆ คำแปลกใหม่พัฒนาได้ตามสมัยเรื่อยๆ แต่เด็กสมัยก่อน ได้ให้ความสำคัญกับภาษาในการสื่อสารไม่ว่าจะเป็นภาษากาย และภาษาสื่อสารนั้นล้วนสัมพันธ์กันอย่างชัดเจน พร้อมกับพฤติกรรมของเด็กยุคก่อนจะมีการอ่อนน้อม อ่อนหวาน เอื้ออาทรต่อสิ่งรอบตัว แต่ไม่ว่าจะเป็นเด็กยุคไหนก็ตามสิ่งเดียวที่เด็กล้วนต้องการคือความรักความเข้าใจของผู้ปกครองและผู้ใหญ่ที่อยู่ในสังคม เด็กมักต้องการที่จะเป็นเด็กดี เด็กเก่ง และพัฒนาไปเป็นผู้ใหญ่ที่ดีของประเทศชาติในอนาคตแทบทุกคน ด้วยปัจจัยมากมาย ที่มีแต่ละครอบครัว จึงเกิดช่องว่างของสังคม..เด็ก ก็คือผลพวงของการพัฒนายุคสมัยของสังคม